Είμαι η Άννα και είμαι καλά;;;

Λίγο πριν κλείσω τρίμηνο εξαφανισμένη, είπα να μπω στο σπιτάκι μου, να το ανοίξω να το ξεσκονίσω!
Ένα τρίμηνο... γεμάτο. Από όλα είχε, χαρές (πήρα μετάθεση που το ήθελα γιατί αγαπώ τις αλλαγές!) αλλά και λύπες: χάσαμε ένα φίλο ξαφνικά... χάσαμε και το Λούμπα, το σκυλάκο μας, τον Πρίγκιπα, επίσης ξαφνικά από ατύχημα.
Και σα να μην έφταναν τα δάκρυα, ήρθε και μια ίωση στα μάτια και έχω κλείσει βδομάδα δακρύζοντας και με μια όραση θολή από το δάκρυ...
Στο σπίτι λοιπόν, αναρρωτική πρώτα και ότι υπόλοιπο είχα για να συνέλθω.
Κι ενώ όλα τρέχουν, μου είναι δύσκολο να κάτσω άπραγη, χωρίς κάτι να δουλεύουν τα χέρια μου. Σε περιπτώσεις σα τη δική μου... συνιστώ ανεπιφύλακτα το βελονάκι, είναι τόσο εύκολο, γλιστράει στα χέρια... και τσουπ τσουπ φεύγει!
Έπλεξα λοιπόν ένα σάλι... το έχω ξαναπλέξει αυτό το σχέδιο της Lilly Go, από τα πρώτα μου, αλλά ήθελα να το πλέξω και με λεπτό νήμα , να βγει αέρινο! Και καθώς το μοντέλο (εγώ!) είναι σε μαύρο χάλι... η φώτο επί του καναπέ!

Μμμμμ κάτι έκανα... τα αγαπώ τα σάλια... σαν αγκαλιά τα νοιώθω γύρω μου!
Κι όπως καθόμουν, είπα "δε πιάνω να τακτοποιήσω τα υφάσματα μου, τα ραφτικά μου, τα χίλια μύρια που έχω στοιβάξει στη γωνιά μου;" κι όχι από κρίση συμμαζέματος αλλά για θεραπευτικούς λόγους!
Εκεί λοιπόν βρήκα ρεταλάκια από υφάσματα που είχα χρησιμοποιήσει για να φτιάξω νεσεσεράκια πέρσι! Τι τα κρατάω;;; (κλασσική ερώτηση, ε;)
Ιδού κι αυτά... γίναν mug rugs! Ράφτηκαν πάνω σε βάτα , καπιτοναρίστηκαν, στολίστηκαν με τα γαζιά τους κι έτοιμα!

Αν όλα πάνε καλά... θέλω κι άλλα πράγματα να κάνω... για να δούμε... θα μπορέσω;

Στο ενδιάμεσο!

Εδώ είμαι! Για λίγο ακόμα είναι αλήθεια!
Είμαι στο ενδιάμεσο! Πριν από δύο βδομάδες γύρισα από ταξίδι στην ... Αγία Πετρούπολη! Ανέλπιστο και ανεπάντεχο το να βρεθώ στη χώρα του Μπρούτζινου Καβαλάρη. Ανεπάντεχη η μαγεία της πόλης, η ομορφιά και η νοικοκυροσύνη της. Ανέλπιστη και η χημεία της παρέας που δημιουργήθηκε που τα γέλια μας και τα καλαμπούρια μας τα θυμάμαι και γελάω ακόμα!
Πως βρέθηκα εκεί;;; από καθαρή τύχη. Αποτέλεσμα μια κλήρωσης στην οποία ήμουν η επιλαχούσα... είναι αυτό που λέει ο Κοέλιο " όλο το σύμπαν συνωμοτεί"... ε.. αυτό!
Τι να σας πρωτοδείξω δε ξέρω... ένα μικρό κι ενδεικτικό κολάζ!

Κι έτσι να μαι στο ενδιάμεσο... από το ένα ταξίδι ετοιμάζομαι για Χαλκιδική! Από αύριο αδειούχα... πάω στο λιμάνι μου, στο σπιτι το πατρικό! Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Καλοκαίρι...

Πωπω... θα έπρεπε να ντρέπομαι! Έχω δύο μήνες να κάτσω να γράψω ένα γεια , μια κουβέντα... αλλά .... τίποτα! Ντροπή μου...
Αλλά είμαι εγώ, η γνωστή εργαζόμενη μαμά , που τρέχω τρέχω και τελειωμό δεν έχω!
Είμαι όμως καλά! Δουλεύω πολύ, και με πολλές απογοητεύσεις, αλλά και μικρές χαρές! Κοιτάζω τους γιους μου και τους καμαρώνω και τους γκρινιάζω και τους κανακεύω... Κοιτάω τον καλό μου και χαίρομαι που μεγαλώνουμε μαζί! Κοιτάω και τα σκυλιά μας που έχουν γίνει μέρος της οικογένειας μας και συντροφιά! (Η δε Μπέλα μου... κούκλα μεγαλώνει, είναι χαδιάρα κι αγαπησιάρα, με κάνει και ξεκαρδίζομαι στα γέλια και να γεμίζω τρυφερότητα....)

Και μέσα σε όλο το χαμό... όλο και κάτι φτιάχνω! Τελείωσα το πατσγορκ... αλλά δεν το έχω βγάλει ακόμα μια φώτο της προκοπής... οπότε αναμείνατε στο ακουστικό σας!
Έφτιαξα όμως mug rugs για μια φίλη μακρινή,

Έφτιαξα κι ένα νεσεσέρ για μένα! Στο εσωτερικό έχει λάστιχο από τη μια μεριά και τσεπούλες από την άλλη! Ετοιμάζομαι για ένα μεγάααααααλο (κι ανέλπιστο) ταξίδι!
Συνεχίζεται....

Μπέλα!

Χεχεχε... ο Θέος άκουσε τις προσευχές μου ή βαρέθηκε τη γκρίνια μου... γιατί ενώ εμείς λέγαμε πως το νέο μέλος της οικογένειάς μας είναι άλλο ένα αρσενικό...ο κτηνίατρος μας είπε... "κοριτσάκι!"
Και το όνομα αυτής: Μπέλα!

Είναι μόλις 40 ημερών, είναι γερή κι ορεξάτη , είναι παιχνιδιάρα, γυρνάω απο τη δουλειά κι έρχεται χοροπηδώντας σα κατσικάκι για να με υποδεχτεί!
Κι επειδή έχω αφήσει τα πάντα στην άκρη για να την κανακεύω και να την χαζεύω, σήμερα θα σας δείξω τι της έφτιαξα! Ένα υφασμάτινο παιχνίδι, για να ανακουφίζεται από τη φαγούρα που έχει στα δόντια και να μάθει να μην μας δαγκώνει! Η ιδέα είναι από το pinterest: υφασμάτινες λωρίδες από παλιά μπλουζάκια πλεγμένα μεταξύ τους ... κι έτοιμο το παιχνίδι! Η μικρή το λάτρεψε!

Και σήμερα που εγώ έραβα, ήρθε η κοκόνα, βολεύτηκε στις παντόφλες μου και κοιμήθηκε! Γλύκα....

Πασχαλινό δώρο!

Χριστός Ανέστη!
Ήρθε και το Πάσχα και πέρασε... με τις δουλειές, τα τρεχάματα , τις συναντήσεις με πρόσωπα αγαπημένα! Και του χρόνου γεροί να κάνουμε τα ίδια και περισσότερα!
Το φετινό Πάσχα μας έφερε και πεσκέσι! Δηλαδή μάλλον το βρήκαμε! Ας τα πάρω από την αρχή: Κυριακή του Πάσχα σηκωνόμαστε με τον καλό μου να βγούμε μια βόλτα να περπατήσουμε, να χωνέψουμε και τον οβελία! Για όσους δε το ξέρουν μένω εκτός Θεσσαλονίκης, στη Ν. Ραιδεστό, τριγύρω μας χωράφια, οπότε έτρεχε κι ο σκύλος μας ο Λούμπας, μες στην τρελή χαρά!
Κάποια στιγμή τον βλέπω σταματάει, στυλώνει τα πόδια και στέκεται... κοιτάμε και τι να δούμε;;; ένα κουτάβι μόνο του μες στην ερημιά! Μόλις μας είδε άρχισε τα νάζια μαζί με τα κλαψουρίσματα και δώστου να χώνεται στα πόδια μου και να σηκώνεται στα πίσω τα πόδια για να τον πάρω αγκαλιά...
Τον αφήνεις και φεύγεις;;; γυρνάς στο σπίτι σου να κοιμηθείς ήσυχη;;; όχι, σε καμία περίπτωση όχι! Και το λέω εγώ που δεν μεγάλωσα με ζώα και δε ήθελα μέχρι πριν λίγα χρόνια τίποτα περισσότερο από καναρίνι!
Τον πήραμε λοιπόν. Τον κάναμε μπάνιο, του δώσαμε νεράκι, τον ταίσαμε, τον ψάξαμε για τσιμπουρια... κι ύστερα τον πήραμε αγκαλιά γιατί αυτό έψαχνε γωνίτσα για να κουρνιάσει!
Έχει πολύ πλάκα! Είναι ήσυχος και παιχνιδιάρης κι έχει ήδη τη ρουτίνα του: κοιμάται, ξυπνάει, τσουπ πάμε μια βόλτα στο μπαλκόνι για την ανάγκη του, μετά μέσα, νερό, φαΐ, παιχνίδι... και πάλι από την αρχή!
Αύριο θα τον πάμε στο κτηνίατρο κι από Τετάρτη θα ανεβαίνει με τον άντρα μου στη δουλειά του, εκεί ο χώρος είναι μεγάλος και τα σκυλιά είναι ευπρόσδεκτα!
Το μόνο πρόβλημα;;;; ο Λούμπα, ο σκύλος που έχουμε εδώ και 2μιση χρόνια, αδέσποτος κι αυτός, ζηλεύει... υποφέρει... με το ζόρι τον ταίσαμε το μεσημέρι! Φοβάται μη χάσει τα πρωτεία! Ο μικρός χώνεται κοντά του αλλά αυτός όπου φύγει φύγει!
Καλά... εννοείται πως είναι αρσενικό! Αν είναι ποτέ δυνατό στο δικό μου το σπίτι, με σύζυγο, δύο γιους, έναν αδερφό και ένα αρσενικό σκύλο... να ερχόταν κάτι άλλο από αρσενικό!
Αυτό είναι το πασχαλινό μας δώρο! Ο Λέμι! (Μια ώρα συνεδριάζαμε για να βρούμε όνομα και έχουν ακουστεί τα πάντα, πιστέψτε με!)

Ufo 2

Ναι, ναι... συνεχίζω ακάθεκτη να τελειώνω ότι είχε μείνει στη μέση!
Σειρά είχε μια καλοκαιρινή κουβερτούλα, που την είχα αρχίσει ... από πέρσι το καλοκαίρι (ντροπή μου!). Το νήμα βαμβακερό με ακρυλικό το είχα βρει σε προσφορά κι είπα να παίξω με τα χρώματα! Το σχέδιο του Frank ORandle , άντρα σχεδιαστή, που σχεδιάζει κουβέρτες με βελονάκι , όπου κάθε σειρά είναι και διαφορετική! Τα αγαπώ αυτά τα σχέδια , δε τα βαριέσαι ποτέ!
Το μόνο πρόβλημα;;; πολλοί πόντοι! Η τελευταία σειρά είχε 735 πόντους!!! Ω ναι... μιλάμε για 79 κύκλους και 735 πόντους και περίπου 2,5 χιλιόμετρα νήμα!!!
Είναι γλυκούλα όμως και ανοιξιάτικη! (Μα καλά τι θα τις κάνουμε τόσες κουβέρτες, αναρωτιέται ο καλός μου....)
Συμμετέχοντας λοιπόν στο  Ufo challenge της Κατερίνας, ιδού η κουβέρτα (και στη δεύτερη φώτο θα δείτε που την είχα αφήσει... και μην σας φανεί λίγο γιατί μιλάμε για τουλάχιστον 4 κουβάρια!)

Ufo....1

Ufo... unfinished objects.... ζουν ανάμεσά μας! Είναι εκείνη η τσαντούλα δίπλα στο καναπέ με το μισοτελειωμένο πλεκτό, α κι εκείνη παραδίπλα, να κι εκείνη εκεί στη κρεβατοκάμαρα με τα τετράγωνα του patchwork.... να μην πω και για κάτι άλλες τσαντούλες από υλικά που αγοράστηκαν μεν και περιμένουν υπομονετικά δε για να γίνουν εκείνο το project που είδα στο pinterest...
Έχω και δικαιολογία! Μια πραγματική : τον τελευταίο χρόνο ήμουν κάπως ασυντόνιστη... λίγο ο θυροειδής, λίγο μια η μια βιταμίνη που λείπει , λίγο η άλλη σα κινούμενο πτώμα κυκλοφορούσα! Τώρα λίγο έστρωσα, λίγο αναθεώρησα τη θέση μου στο μάταιο τούτο κόσμο, λίγο μπήκε η άνοιξη...
Ύστερα ... δεν είμαι η μόνη, όλες μας , έχουμε ufo στο σπίτι , τουλάχιστον ένα μισοτελειωμένο το έχουμε, το φέρνουμε βόλτες , το κοιτάμε και μας κοιτά!
Κι εκεί ξαφνικά μπαίνει στο παιχνίδι η mindspinfabrica .
Εκεί που έλεγα ότι κάτι πρέπει να κάνω βγαίνει και ξεκινά μια πρόκληση... να τελειώσουμε μέχρι τον Ιούνη όσα πιο πολλά ufo μπορούμε!
Μέσα;;; μέσα!
Έτσι ufo 1ο
Καλτσάκια! Τα ξεκίνησα τον Οκτώβρη, στη Χαλκιδική... κάποια στιγμή , εκεί κοντά στις γιορτές έφτασα στη μύτη από την 1η κάλτσα αλλά έκανα λάθος... ποιος ξηλώνει τωωωωωρα;;;; μπήκε στη τσαντούλα. Ήταν το πρώτο που έπιασα στα χέρια μου μόλις άρχισα να συνέρχομαι, διόρθωσα το λάθος σε χρόνο dt, και ξεκίνησα τη 2η κάλτσα! Εκεί ήρθε και η ανάρτηση της mindspinfabrica! Έβγαλα φώτο και συνέχισα και τώρα τις φοράω! Μείον ένα ufo!

(Για την ιστορία να πω ότι αγαπώ τα πλεκτά καλτσάκια, είναι ζεστά, πολύχρωμα, το κάνεις στο μέγεθός σου ακριβώς, πλένονται και στο πλυντήριο και παραμένουν καινούργια! Το συγκεκριμένο είναι το πιο απλό, δεν έχει σχέδιο, μόνο καλή καλή καλή... άλλωστε με την πολυχρωμία του νήματος, θα χανόταν το σχέδιο!)
Εσείς έχετε ... ufo;;;;;

Αναπαλαίωση.... παπλώματος!

Είκοσι χρόνια παντρεμένοι, είκοσι χρόνια ο ίδιος καυγάς.. εγώ κρυώνω, ο καλός μου ζεσταίνεται, εγώ βγάζω το πάπλωμα , αυτός ξεσκεπάζεται... έτσι περάσαν είκοσι χρόνια , είκοσι χειμώνες... ε.. πάλιωσε το πάπλωμα!
Να το πετάξω .. ούτε κουβέντα, αφήστε που μετά θα μου πει έλα να βγάλουμε μια κουβέρτα....
Αμ δε... εγώ θέλω το παπλώματακι μου, να το τυλίγομαι να χουχουλιάζω , να ακούω και τη " γκρίνια" του καλού μου, που για το συγκεκριμένο αποτελεί οικογενειακό ανέκδοτο!
Πήρα λοιπόν το πάπλωμα και δυο πανωσέντονα που δε μεταχειρίζομαι, τα έραψα στις δυο πλευρές μα σχηματίσουν ένα L, έχωσα το πάπλωμα μέσα , το έπιασα με παραμάνες, μέτρησα, έβαλα πρόσθετο ύφασμα κι έκλεισα ξανά,! Έτοιμο;;;
Σχεδόν... γιατί πρέπει να ραφτεί , να καπιτοναριστεί, να μη χορεύει το πάπλωμα μέσα στη θήκη! Δοκιμάζω με τη μηχανή... αδύνατο...
Παλιά μου τέχνη κόσκινο! Τελάρο, βελόνα και κλωστή... θα το καπιτονάρω με το χέρι! (Είπα τολμηρά τη Κυριακή το μεσημέρι....). Αμ δε... ήταν αδύνατο να βάλω το τελάρο! Δε πειράζει, είπα...  Κουκουλώθηκα λοιπόν το πάπλωμα κι έκανα το εξής: όπου είχα βάλει παραμάνα, έκανα απανατωτές βελονιές για να ενώσω τα υφάσματα με το πάπλωμα και μετά από την εξωτερική μεριά με λίγο φεστόνι τις "στόλιζα".
Αποτέλεσμα: το πάπλωμα σώθηκε, είναι σταθερά πιασμένο μέσα στη νέα θήκη του και συνεχίζω να χουχουλιάζω μέσα του!

Μικρά γάντια (για μικρά χέρια)!

Ζω με τρεις άντρες, ένα τον καλό μου και δύο οι γιοί, ενήλικος πια ο μεγάλος. Είμαι η πιο μικρόσωμη, η πιο κοντή, η πιο μαζεμένη.... και έχω τα πιο μικρά χέρια! Σχεδόν παιδικά, έλεγε ο καλός μου όταν με γνώρισε!
Όποτε έβλεπα λοιπόν ένα σχέδιο για γάντια δίσταζα... και όσο είχα ήδη πλέξει... βγήκαν λίγο μεγάλα.
Ξεκίνησα λοιπόν ένα καινούργιο σχέδιο από την Tin can Knit. Απλό κι εύκολο, με τη λαστιχωτή πλέξη στο πλάι, για έξτρα ελαστικότητα... Κι έτσι όπως πλέκεται κυκλικά, ήταν εύκολο να τα φοράω, να τα δοκιμάζω και να βλέπω πως πάει!
Βέβαια όταν πλέκεις κάτι τόσο μικρό με καλτσοβελόνες... χεχε... έχει ένα θεματάκι... και εγώ το ομολογώ, στην εναλλαγή από βελόνα σε βελόνα δε μπορώ να αποφύγω αυτά τα κενά που σχηματίζουν μια σκάλα... Αλλά καμιά φορά, με λίγη φαντασία, μπορείς να εκμεταλλευθείς τα λάθη σου!
Βελόνα, νήμα σε άλλο χρώμα ανάμεσα από τα σκαλοπάτια... τι λέτε;;;

Σαν τα χιόνια...

Σαν τα χιόνια κι εγώ...
Εδώ είμαι , γερή κι αρτιμελής, όπως πάντα πιεσμένη και αγχωμένη να τα προλάβω όλα! Πάντα η περίοδος των γιορτών είναι πολύ ζόρικη για μένα κι έτσι ... εξαφανίστηκα για λίγο... , καλά, για πολύ!
Κι ύστερα ..ήρθαν τα χιόνια! Κρύο απίστευτο, χιόνι μπόλικο και μπόλικη ανοργανωσιά, οπότε την Τρίτη βρέθηκα στη μέση της Μουδανίων υπό το μηδέν , εγκλωβισμένη με πολλούς ακόμα, να βάζουμε αλυσίδες στα αμάξια μας και να κάνω μια απόσταση 12 χλμ σε μιάμιση ώρα!!! Δε λέω γύρισα με το ύφος του θριαμβευτή, έτοιμη να χαρώ και να απολαύσω το χιόνι, το αναμμένο τζάκι, την αγκαλιά των δικών μου και... με μια ωτίτιδα σετάκι με φαρυγγίτιδα!
Κι έτσι από την Τρίτη οικουρώ, πίνω κουβάδες τσάι, παίρνω την αντιβίωση μου και είμαι ελαφρώς κουκουλωμένη!

Ιδού και η γειτονιά μου χιονισμένη , την Τετάρτη το πρωί, και το αμαξάκι μου, το θηρίο , που με έβγαλε ασπροπρόσωπη με τα χιόνια και τον πάγο!
Στο σπίτι λοιπόν...
Και έτσι είπα να μπω και στο σπιτάκι μου εδώ το αραχνιασμένο...
Τι έφτιαξα λοιπόν όλο το φθινόπωρο;;; πολλά και τίποτα! Ναι, ναι έτσι όπως το λέω. Καμιά φορά το άγχος και η πίεση είναι τόση που αντικατοπτρίζεται σε ότι κι αν κάνεις , ακόμα και σε αυτά που κάνεις για να καταπολεμήσεις το άγχος!
Λοιπόν... για να δούμε....
Πιο πολύ ασχολήθηκα με τη ραπτική! Ω ναι... μου αρέσει πολύ, έχει τόσες δυνατότητες, τόσα πράγματα να μάθεις, τόσα πράγματα να κάνεις... Για μένα έχει μόνο ένα μειονέκτημα: καθώς ο χρόνος μου είναι λίγος και ο χώρος ακόμα μικρότερος, μου είναι δύσκολο να στήνω και να ξεστήνω τη ραπτομηχανή, φέρε κλωστές, φέρε το ένα, φέρε το άλλο... έτσι ως συνήθως περιμένω τη Κυριακή το μεσημέρι, αφού μαζευτούν τα πάντα στη κουζίνα για να στήσω τα προικιά μου!
Έραψα λοιπόν ένα πόντσο από κάτω φλις από πάνω βαμβακερό μιλιτέρ, πολύ ζεστό, πολύ χαχόλικο, "σα να παίζεις στο Χάρι Ποτερ" είπε ο γιος μου...
Έραψα υφασμάτινα δεντράκια! Ήταν μέρος της χριστουγεννιάτικης μας διακόσμησης και έχω αφήσει και δύο ακόμα και τώρα!
Έραψα υφασμάτινα νεσεσέρ για δωράκια για πέντε φίλες -συνεργάτιδες! Τους άρεσαν πολύ κι εγώ το χάρηκα!
Πήγα στο σεμινάριο που οργάνωσαν η Μάνια και η Μαριαλένα για το πατσγορκ και φτιάξαμε mug rugs αλλα και ένα γλυκύτατο φαλαινάκι! (Το οποίο χαρίστηκε προτού φωτογραφιθεί...)
Κι έφτιαξα ....είκοσι οκτώ τετράγωνα πατσγορκ, ραμμένα , καπιτοναρισμένα που περιμένουν υπομονετικά να ενωθούν, γιατί είμαι τρελή και θέλω να τα ενώσω με ... βελονάκι!

Για την ώρα... πλέκω! Το κρύο και το κρύωμα θέλουν γωνιά και ηρεμία! 

Καλή χρονιά να έχουμε! 

Σετ ταξιδίου!

Όσες τσάντες κι αν έχω... ποτέ δε φτάνουν! Κι όταν ετοιμαζόμαστε για Χαλκιδική (φεύγουμε αυτό το σκ!) δε  μου αρέσει αυτός ο συφερτός από σακούλες και τσάντες.... Υπολογίστε ακόμα ότι στη Χαλκιδική τις Κυριακές μαγειρεύω για την επόμενη μέρα για την οικογένεια, γιατί είμαι και εργαζόμενη βεβαίως βεβαίως....οπότε ήθελα κάτι που να είναι σταθερό, γερό και να μην λερώνεται!
Πάω λοιπόν το Σάββατο στη λαϊκή , βρίσκω το κατάλληλο πάγκο κι αγόρασα ... μουσαμά! Με συνθετικό από μέσα, χοντρούτσικο. Όταν είπα στον πωλητή ότι θα τον έραβα, με κοίταξε ... σαν εξωγήινη! Και φεύγοντας μου είπε και καλή τύχη! Χαχαχαχα τον φαντάζομαι απορημένο να πηγαίνει στη γυναίκα του και να της λέει το μεσημέρι: " άκου τι μου είπαν σήμερα..."
Χθες λοιπόν το απόγευμα στρώθηκα από τις πέντε με καφεδάκι και στις εννιά το βράδυ το είχα έτοιμο το σετάκι! Τρεις τσάντες, τρία διαφορετικά μεγέθη!

Να πω τα εξής: ο μουσαμάς ράφτηκε πολύ εύκολα και δε το περίμενα , ομολογώ! Το μόνο που έκανα ήταν να αλλάξω τη βελόνα της ραπτομηχανής και να χρησιμοποιήσω αυτήν που προορίζεται για τζην!
Όσο για το σχέδιο... τίποτα το ιδιαίτερο!

1. Δυο ορθογώνια καλή με καλή που τα ράβουμε στις τρεις πλευρές τους με περιθώριο 1 εκ
2. Σχηματίζουμε τις γωνίες της βάσης (για να δείτε πως , δείτε εδώ )
3. Στην πάνω πλευρά γυρνάμε προς τα μέσα , σαν να κάνουμε ποδόγυρο, και ράβουμε - με προσοχή στα ενώματα των πλευρών!
   
4. Φτιάχνουμε τα χερούλια (άλλο ένα καλό tutorial εδώ ) 
5. Ενώνουμε τα χερούλια με την τσάντα , στο κέντρο της και με απόσταση 12-15 εκ η μια άκρη από την άλλη
6. Αναποδογυρίζουμε, τη γεμίζουμε και...ΦΥΓΑΜΕ!

Αααα δε σας είπα και το καλύτερο! Αγόρασα το 1μ μουσαμά, που χρησιμοποίησα και για τις τρεις τσάντες με .... 4 ευρώ! Όχι κι άσχημα , ε;;;;

Χαλκιδική

Τι σας έχω πει για το σπίτι στη Χαλκιδική;;;
Το σπίτι που λέτε στη Χαλκιδική χτίστηκε πριν από ... τριάντα χρόνια από τους γονείς μου, όταν είχαν περίπου την ηλικία που έχουμε τώρα εγώ και ο καλός μου! Ήταν το μεράκι τους , το δημιούργημα τους και γινόταν σιγά σιγά και για χρόνια, ανάλογα με τις δυνατότητες τους. Είναι το σπίτι μου το πατρικό, εγώ έτσι το λέω και είναι το μέρος εκείνο όπου η παρουσία τους είναι τόσο έντονη, θαρρείς και δεν έφυγαν ποτέ...
Επί χρόνια λοιπόν το σπίτι ήταν εκεί, πηγαίναμε τα σκ, κάποια σκ, άντε και το Πάσχα, γιατί τα χρόνια ήταν τα καλά και πάντα επιλέγαμε για διακοπές νησιά και μακρινούς προορισμούς, για να δούμε και κάτι άλλο.

Ήρθαν όμως και τα χρόνια τα δύσκολα κι έτσι γυρίσαμε στο σπίτι, είπαμε πολλές φορές το γνωστό ρητό " Σα τη Χαλκιδική δεν έχει!"  κι άλλες τόσες είπαμε Δόξα ο Θεός που έχουμε το σπίτι!
Φέτος όμως... κάτι άλλαξε. Ίσως επειδή μεγαλώσαμε και φτάσαμε στη κατάλληλη ηλικία... δε ξέρω, πάντως για πρώτη φορά -για μένα τουλάχιστον- ένοιωσα τόσο έντονα πόσο αυτό το σπίτι είναι ένα λιμάνι, ένα ησυχαστήριο, ένα μέρος για να γαληνέψω  και να έρθω κοντά με τους ανθρώπους μου, με τον εαυτό  μου, με τη φύση!
Κι έτσι πήραμε μια απόφαση με τον καλό μου: ένα σκ κάθε μήνα θα πηγαίνουμε στο σπίτι, μόνοι μας με το σκύλο για παρέα μόνο! Θα φευγουμε από Παρασκευή, για να κερδίζουμε όλο το Σάββατο και θα ξεκινήσουμε σιγά σιγά να συμμαζεύουμε, να επιδιορθώνουμε , να συντηρούμε! Ο καλός μου έχει αναλάβει το τεχνικό κομμάτι και το έχει! Όσο για μένα, πέρα από το νοικοκυριό, έχω να ασχοληθώ με τους κήπους.... βουνό μου φαίνεται...και τόσα να γίνουν... αλλά δε το βάζω κάτω! Ε.. προσθέστε και κάποιες εργασίες εσωτερικές, οργανωση στις ντουλαπες, διακόσμηση.... ένα τεράστιο, πολύπλευρο και πολυσύνθετο project!
Φύγαμε λοιπόν τη Παρασκευή με καλοκαιρινό καιρό και καλή διάθεση! Είδαμε τη πανσέληνο, ήπιαμε ουζάκι στο κοντινό χωριό, παίξαμε με το Λούμπα αλλά και με μια αδέσποτη ψιψίνα! Και ο καλός μου έτριψε παντζούρια κι εγώ έπλυνα κουρτίνες (δεν είχε μόνο ρομαντζάδα!) Αλλά είχαν άλλη γλύκα αυτές οι δουλειές, θες η αύρα του σπιτιού, θες ο καλός καιρός, θες η ησυχία του φθινοπώρου...
Και γύρισα γεμάτη ιδέες από πράγματα που θέλω να φτιάξω (κορνίζες με decoupage, μικρά καρεδάκια για τα κομοδίνα, ένα patchwork...) και κάθε βράδυ με χαρτί και μολύβι μελετάω στο δίκτυο πως θα αναστήσω τον κήπο! Αααα εχω βαλει και στο πρόγραμμα μια ζακέτα για εκεί....

Στο μεταξύ έφτιαξα και μια απλή πάνινη και μεγάαααλη τσάντα! Απλή στη κατασκευή της, με υπέροχο ύφασμα, κατάλληλη για να πηγαίνω τα σιδερωμένα και να γυρνάω τα άπλυτα! Σας προσγείωσα απότομα το ξέρω με τα σιδερωμένα και τα άπλυτα!
Επόμενη εξόρμηση;;; στις 7/10, πρώτα ο Θεός (και τι ωραία που είναι να έχεις κάτι να περιμένεις!)

Σεπτέμβρης!

Ίσως και να είναι μελαγχολικός ο μήνας αυτός, αλλά είναι και μήνας αλλαγών και προετοιμασίας για το χειμώνα που έρχεται...
Ίσως να είναι το τέλος του καλοκαιριού και το μεγάλωμα της νύχτας αυτό που μας ρίχνει...
Αλλά...
Από την άλλη ανοίγουν τα σχολεία, οι φοιτητές επιστρέφουν και οι πρωτοετείς ξεκινούν ( και ο γιος μου μαζί τους), τα κρινάκια μου ανθίζουν και τα κυκλάμινα μου επίσης!
Είναι και οι μπαταρίες γεμάτες ακόμα και το μυαλό γεμάτο εικόνες από θάλασσα, ήχους από κύματα και μυρωδιές γιασεμιού και θυμαριού...
Κι έτσι
Κάνεις όνειρα! Προγραμματίζεις τις δουλειές σου, οργανώνεις το χρόνο σου, ξεκινάς να μάθεις μια νέα τέχνη (σε επόμενη ανάρτηση αυτά!) και ολοκληρώνεις ότι είχες αφήσει μισό!
Κι έτσι έγινε και το φουστανάκι μου! Το πατρόν δικό μου: το μπούστο κόπια από ένα αμάνικο τοπάκι και ύστερα , για τη φούστα, άνοιγμα σε Α γραμμή. Δοκιμή... μμμμ ήθελε και λίγο μάζεμα στο στήθος, έκανα δυο πιέτες! Βρήκα και το μαύρο το ζακετάκι κι έτοιμο το σετ!
Καλά λάθη έχει- πιο πολύ στις ευθείες των ραφών μου, αλλά ήταν και ελαστικό το πανί, είμαι κι άπειρη! Μένω όμως στην ουσία!

(Το "κακό" νέο ; χρειάστηκε να ράψω και στο χέρι τα τελειώματα και τα ενώματα και συνειδητοποίησα πως.... δε βλέπω και πολύ καλά για να κάνω λεπτοδουλειά! 
Κι έκλεισα ραντεβού στον οφθαλμίατρο! 
Και μου το έλεγε ο άντρας μου " Θα τα χαλάσεις τα μάτια σου,με αυτά που κάνεις"!)

Λίγο πριν τις διακοπές!

Λίγο πριν τις φετινές διακοπές, που κάλιο αργά παρά ποτέ, ήρθαν, είπα να μπω μια στιγμή δυο κουβέντες να γράψω και πολλές φωτογραφίες να ανεβάσω!
Μέχρι στιγμής το 16 μας τρέχει, αλλά το παλεύω... που θα πάει!
Λοιπόν.... όσο ήμουν εξαφανισμένη πολλά πολλά δεν έκανα...


Τελείωσα μια μπλούζα καλοκαιρινή και θαλασσινή, με σχέδιο απλό και σκέτο, αφού το ίδιο το νήμα κάνει τη δουλειά!

Ύστερα με έπιασε η μανία της τσάντας! Ήθελα τσάντα για το γυμναστήριο , τσάντα για το πλεκτό , τσάντα για τη θάλασσα... και ήταν τόσα τα σχέδια και οι πειρασμοί στο διαδίκτυο αλλά και στο pinterest! Έτσι , μετά από τη σχετική βόλτα στο μαγαζί με τα ρετάλια, έφτιαξα δυο τσάντες με το χέρι! (Στην ασπρόμαυρη μόνο τα χερούλια έγιναν με μηχανή από μία φίλη!)

Ύστερα το πήρα απόφαση... θα σπάσω τον κουμπαρά, θα πάρω ραπτομηχανή! Έψαξα, διάβασα, αναρωτήθηκα πολλές φορές "άραγε θα την καταφέρω;;;"  και την παράγγειλα! Στο μεταξύ, και μέχρι να έρθει, ξεκίνησα μια κουβερτούλα καλοκαιρινή, βαμβακερή και στρογγυλή! Ακόμα κύκλους κάνω ... και μάλλον θα με συνοδεύσει στις διακοπές μου -μήπως και τελειώσει ή τουλάχιστον προχωρήσει αρκετά!

Και πέρασαν οι μέρες, και ήρθε η ραπτομηχανή! Πως είναι τα πιτσιρίκια το Πάσχα όταν παίρνουν το δώρο του νονού;;; ε, έτσι ήμουν κι εγώ! Να την ανοίξω, να τη δω, να διαβάσω το βιβλιαράκι, να μασουριάσω, να την δοκιμάσω.. ένας απέραντος ανεξερεύνητος κόσμος! Ακόμα τη μαθαίνω και αυτό θα πάρει καιρό, αλλά ... έφτιαξα διάφορα...

1. Μια θήκη για να τη σκεπάζω
2. Ένα νεσεσέρ
3. Ένα σετάκι: τσάντα με νεσεσέρ για την παραλία και για μια φίλη πολύ πολύ αγαπητή που ήρθε Θεσσαλονίκη το σκ που μας πέρασε! 
4. Και δύο φουστανάκια για την αφεντιά μου! Το ένα για τη θάλασσα και το άλλο - ακόμα το δουλεύω- εξελίσσεται σε πιο καλό... για τη δουλειά, άραγε;;; Τα φουστανάκια ακόμα δεν τα φωτογράφισα , σε επόμενη ανάρτηση θα σας τα δείξω! 

Δείτε όμως τα υπόλοιπα!

Μμμμ... έτσι πέρασε ο Ιούνης, ο Ιούλης και ο μισός Αύγουστος! Με υφάσματα, νήματα, κλωστές.... Εδώ που τα λέμε αυτή ήταν και η πιο ευχάριστη πλευρά των μηνών που αναφέρω, γιατί κατά τ' άλλα.... τρέξιμο και άγχος, αλλά είπαμε, είμαι παραμονές της άδειας μου, οπότε... όλα καλά!

Ετοιμάζω λοιπόν βαλίτσες... με πολλά βιβλία, μαγιό, πετσέτα , καλτσοβελόνες και νήμα για καμιά καλτσούλα!

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Μια τσάντα διπλή και χειροποιήτη!

Έτοιμη η τσάντα, που σας έγραφα προχθές! Ήδη φιλοξενεί το πλεκτό μου και στην πρώτη ευκαιρία θα τη βγάλω και βόλτα!
 Το σχέδιο θα το βρείτε εδώ. Περιλαμβάνει και το πατρόν αλλά και οδηγίες προς ναυτιλλομένους και είναι απλές! Είπαμε ύφασμα από δυο μαξιλαροθήκες, βελόνα και κλωστή. Λίγο χρόνο παραπάνω γιατί ραπτομηχανή δεν έχω, αλλά αν έχετε θα γίνει πιο γρήγορα!
Κι αν έχετε όρεξη στολίστε την! Εγώ έβαλα χάντρες στη μια όψη για να προσθέσω χρώμα και στην άλλη έραψα μια μπουμπουνιέρα φάκελο, ως τσέπη! Οι εναλλακτικές είναι τόσες πολλές... παίξτε με τα χρώματα, τα υφάσματα, τα στολίσματα...
Για δείτε...

 Εδώ σας έχω μια σειρά από φωτογραφίες από την κατασκευή της πιέτας, γιατί είχε και πιέτα το σχέδιο... όπου θυμήθηκα τη θεωρία της μεσοκαθέτου στα ισοσκελή τρίγωνα(!!!), για να την πετύχω. Ε βρε.. να που ήρθε η ώρα να κάνω χρήση και το πτυχίο μου... 

Αναμνήσεις, κάτι άλλο και ολίγη γκρίνια....

Χρόνια πολλά σε όλους και σε όλες!
Πάει και το Πάσχα, πέρασε κι αυτό και συνεχίζουμε.... έχουμε εξετάσεις (πανελλαδικές και μη) μπροστά μας και ό,τι άλλο μας επιφυλάσσουν οι άλλοι για μας...
Στο μεταξύ εγώ ... πάλι άρρωστη είμαι. Αμυγδαλίτιδα πακέτο με ωτίτιδα, ω ναι.... και για 4η φορά πάλι αντιβίωση...Σα να έχει κάποιος μια κούκλα βουντού στα χέρια του και που και που μου ρίχνει και από μια καρφίτσα!
Το δε περίφημο γιλέκο τέλειωσε μεν... δεν με ικανοποίησε δε! Κάτι του λείπει... στενό μου φαίνεται... αλλά υπομονή να το πιάσω στα χέρια μου ξανά δεν έχω! Το αφήνω για την ώρα στην άκρη.... θα έρθει η σειρά του κι όταν με ικανοποιήσει πλήρως το αποτέλεσμα θα σας το δείξω... (αυτά από γκρίνια!)

Πάμε στις αναμνήσεις! Όταν ήμουν μικρή, αλλά πολύ μικρή λέμε, οι γονείς μου είχαν μια βιοτεχνία. Νυχτικά , εσώρουχα, ρομπάκια... το μισό μας μαγαζί είχε τη λιανική και το άλλο μισό ήταν το "εργαστήριο"(έτσι το λέγαμε), η βιοτεχνία. Μια από τις πιο παλιές μου λοιπόν αναμνήσεις είναι να είμαι στο εργαστήριο και να δουλεύουν οι ραπτομηχανές στο φούλ! Μάλιστα θυμάμαι τον πατέρα μου να κάθεται πίσω από μια ραπτομηχανή , αυτή που περνούσε το λάστιχο...Θυμάμαι ένα μεγάλο σιδερένιο ψαλίδι, πως αραδιάζαμε τα υφάσματα και βάζαμε από πάνω βαρίδια για να είναι ίσια, θυμάμαι τα χαρτονένια τα πατρόν που τα έφτιαχνε ο θείος -νονός μου, που ήταν ο καλλιγράφος της οικογένειας....
Σιγά σιγά η χονδρική έσβησε και έμεινε μόνο η λιανική... Το εργαστήριο έγινε αποθήκη αλλά είχαν μείνει οι ραπτομηχανές, όπου καθόταν η μαμά μου για να διορθώσει τα ρούχα μας ή να ράψει κάτι. Καμιά φορά ο μπαμπάς μου έλεγε "μάθε καλέ δίπλα στη μάνα σου!" αλλά εγώ είχα αλλού το μυαλό μου, σε διαβάσματα κι όνειρα...
Τα χρόνια πέρασαν κι έφυγαν και οι δύο πολύ νέοι, εγώ ακολούθησα τα όνειρα μου σε άλλο χώρο και ο αδερφός μου, που κράτησε την οικογενειακή μας επιχείρηση, κάποια στιγμή μετά από χρόνια χάρισε τις ραπτομηχανές- αναρωτιέμαι αν έπιασαν τόπο...
(Επίσης άπειρες φορές , σε αυτά τα χρόνια της κρίσης και με τόσες φίλες άνεργες έχω αναρωτηθεί γιατί άραγε απαρνηθήκαμε αυτή τη μορφή παραγωγής και πως θα μπορούσαμε να ξαναζωντανέψουμε τις βιοτεχνίες... ειδικά βλέποντας στο διαδίκτυο τόσες γυναίκες να δημιουργούν πανέμορφα πράγματα, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση...)

Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ εκεί κατά το 2010 ανακάλυψα πως βαθιά μέσα μου είχα πάντα μια αγάπη για τα νήματα και τα χρώματα, για τα υφάσματα και τις δημιουργίες! Έπιασα το κέντημα, έμαθα να πλέκω, άρχισα να δοκιμάζω διάφορα, ό,τι έβλεπα και μου άρεσε...
Μέσα σε όλα προσθέστε και το ίντερνετ που μας βοηθά να βλέπουμε η μια τη δουλειά της άλλης! Έτσι έδω και καιρό παρακολουθώ το μπλόγκ της  keywoman

Αν δε το ξέρετε, μπείτε να δείτε ομορφιές κι αν δε σας έρθει να πάρετε ύφασμα και να ράψετε... να μου τρυπήσετε τη μύτη! Έτσι κι εγώ, έβλεπα και θαύμαζα και ζήλευα με την καλή έννοια της λέξης! Έχω βάλει λοιπόν σα στόχο να αγοράσω μια ραπτομηχανή και να αναβιώσω τις παλιές μου αναμνήσεις!

Για την ώρα (και μέχρι να μαζέψω τα λεφτά για τη ραπτομηχανή) είπα να φτιάξω μια τσαντούλα με το χέρι! Ναι ναι.... με βελόνα και κλωστή και υπομονή! Βρήκα ένα σχέδιο στο pinterest, τύπωσα το σχέδιο και το κόλλησα με σελοτέιπ. Πήρα δυο μαξιλαροθήκες παλιές, από αυτές που είναι χρόνια μες στα συρτάρια μου και δε τις μεταχειρίζομαι και ξεκίνησα!
Καλά, μιλάμε πως αν με δει κανείς έμπειρος θα πεθάνει στο γέλιο, αλλά είπαμε μόνη μου μαθαίνω, οπότε καμαρώνω για κάθε μικρό βηματάκι που κάνω. Για να γελάσετε λοιπόν θα σας πω αρχικά το εξής (κι έχω και το σχετικό φωτορεπορτάζ!)
Οκ το έκοψα το πατρόν, έκοψα και το ύφασμα, αλλά το πατρόν έχει και περιθώριο 1,5εκ. Πως θα μεταφέρω αυτό στο ύφασμα;;; Καθόμουν και το κοιτούσα λοιπόν.... κι ύστερα μου ήρθε Η έμπνευση! Έβαλα το πατρόν πάνω στο ύφασμα και με τη μύτη του μολυβιού έκανα τρυπούλες πάνω στο περίγραμμα του σχεδίου που περνούσαν μέσα από το χαρτί πάνω στο ύφασμα. Τελειώνοντας είχα πάνω στο ύφασμα μια σειρά από τελίτσες που τις ένωσα και ...voila ! Σχηματίστηκε το σχέδιο! Στο επόμενο κομμάτι υφάσματος , οι τρυπούλες ήταν έτοιμες και προχώρησα πολύ πιο γρήγορα!
My way .... δε πιστεύω πως είναι ο σωστός αλλά μια χαρά λειτούργησε, σωστά;;;
Για δείτε και τις φώτο...

και ναι .. είχε και πιέτες το σχέδιο αλλά αυτό θα είναι το επόμενο tutorial στη σειρά "ραπτική με .... φαντασία!"

Μια καρφίτσα (και λίγη γκρίνια...)

Χριστός Ανέστη!

Βροχερή η Θεσσαλονίκη σήμερα... βροχερός ο Μάης που μπήκε, αλλά εγώ είμαι στο σπίτι λόγω των μαζεμένων αργιών και βρήκα το χρόνο για άλλη μια ανάρτηση!

Και έχω να σας δείξω μια καρφίτσα μικρούλα, φτιαγμένη από σύρμα και βερνίκι για τα νύχια! Την ιδέα την είδα στο facebook, το έψαξα λίγο στο ίντερνετ, αναρωτήθηκα "καλά αυτό γίνεται;;;;" και δεν είχα παρά να το δοκιμάσω! 

Καλά κι αριστούργημα δεν το λες, με το σύρμα ζορίστηκα πολύ... ύστερα ενώ τα πρώτα λουλουδάκια βγήκαν καλά, στα επόμενα που τα πέταλα έγινα πιο μεγάλα δημιουργήθηκαν τρυπούλες... τις οποίες κι άφησα ως... "εικαστική παρέμβαση"!

Τι να πω... 

Κάτι μου φταίει και δε ξέρω τι... το γιλέκο μου θέλει ένα κλικ για να τελειώσει και εγώ ... μια ο Γιάννης δε μπορεί, μια ο κ...του πονεί! Το πιάνω , το αφήνω... το ένα δε μου αρέσει, το άλλο μου ξινίζει...Κάθομαι με τις ώρες και χαζεύω στο ίντερνετ διάφορα και τίποτα δε πιάνω να κάνω... Ιδέες έχω, αλλά σα πιάνω να τις υλοποιήσω τίποτα δε μου αρέσει... (να τη και η γκρίνια...)

Εσείς παθαίνετε ποτέ τέτοια ... "μπλοκαρίσματα";;;;

Καλή Ανάσταση,

Εδώ είμαι, παρούσα, γερή και δυνατή, πότε στα πάνω μου, πότε στα κάτω μου. Δε γράφω συχνά πιο πολύ λόγω κούρασης... τρέχουν πολλά κι εγώ μαζί τους!
Στο μεταξύ πλέκω κι ένα γιλέκο , δικό μου σχέδιο, που ή θα βγει αριστούργημα ή σπατάλη χρόνου, χρήματος και κόπου... μήνες το παιδεύω με ένα νήμα lace...
Αλλά ... αυτές τις μέρες χαζολόγησα! Άφησα για λίγο το πλεκτό μου στην άκρη κι έφτιαξα ένα πορτοφολάκι με βελονάκι (... μέτριο) και μια υφασμάτινη πασχαλινή κοτούλα! Κι αυτή δε με ξετρέλλανε... κάτι δε μου κολλάει...
Με αυτά και με εκείνα φτάσαμε στο Πάσχα... και σήμερα Μ Παρασκευή, βροχή και συννεφιά στη Θεσσαλονίκη, αλλά το τραπέζι μου ήταν στολισμένο κι έτοιμο...
Καλή Ανάσταση σε όλους!

Καρπενήσι...

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή πάμε με τον καλό μου και μια μεγάλη παρέα από όλη την Ελλάδα ένα ταξίδι. Το φετινό ταξίδι προγραμματίστηκε για Καρπενήσι , κι ενώ στην αρχή είχα τους ενδοιασμούς μου (για τους γνωστούς λόγους : " εδώ ο κόσμος καίγεται...", "πολλά τα έξοδα...", "το παιδί φέτος δίνει εξετάσεις..."), τελικά ενέδωσα, και έκανα πολύ καλά! Γιατί μια ανάσα, ένα διάλειμμα είναι πάντα απαραίτητο!
Ομορφιά, φύση, δάσος, καθαρά νερά, καλή παρέα, ωραίο ξενοδοχείο, καλό φαγητό, ξεκούραση, ηρεμία και kinder έκπληξη: Παρασκευή προς Σάββατο βράδυ ... χιόνισε!
Ξυπνήσαμε το πρωί κι όλα ήταν κατάλευκα και πανέμορφα! Ότι και να πω είναι λίγο... οι φωτογραφίες μιλάνε μόνες τους!
Και του χρόνου εύχομαι να μπορέσουμε...

Αφού βγήκε ο ήλιος...

Τα χαράματα....

Είχαμε και παρέα... τρία υπέροχα σκυλιά που έπαιζαν έξω από το μπαλκόνι μας!

Κι ένα πέτρινο σπίτι σε ένα πέτρινο χωριό.... όνειρο...

Δείχνοντας το Μάρτη τη δουλειά του Γενάρη...

Ενώ το 2015 βγήκε με χαρούμενες καμπάνες και με ελπίδες και όνειρα, το 2016 σα μπήκε.. μου έδειξε τα δόντια του... Το όνειρο που ίσα που το ακούμπησα και είπα πως θα βγει.... απομακρύνθηκε, πέρα, στον ήλιο και στον αέρα, που λέει κι ένα παιδικό τραγουδάκι! Κι όχι μόνο πληγώθηκα αλλά αισθάνθηκα και ότι με χρησιμοποίησαν...
Ύστερα προέκυψε μια εργασιακή καταιγίδα που εξελίσσεται σε τυφώνα... που με πήρε και με σήκωσε...
Κι ύστερα μια το στομάχι μου που με ταλαιπώρησε, μια το δόντι μου που ήρθε να δοκιμάσει την αντοχή μου... πολύ ταλαιπωρία όμως...
Γκρινιάζω το ξέρω και συγχωρήστε με, κι ίσως γκρινιάζω με πταίσματα σε σχέση με ότι γίνεται τριγύρω μας... αλλά όλοι έχουμε έστω κι ένα μικρό δικαίωμα στη γκρίνια, σωστά;;;
Με αυτά και με εκείνα λοιπόν δε σας έδειξα δύο πλεκτά που έφτιαξα, φόρεσα κι ευχαριστήθηκα!
Πρώτα είναι αυτό το ροζέ μοχέρ γιλέκο. Το σχέδιο είναι δικό μου, τίποτα το ιδιαίτερο, διάφορες απλές τεχνικές συνδυασμένες... Top down, από το λαιμό και προς τα κάτω δηλαδή, αρκετά ριξίματα για να βγει το σχέδιο , λίγο μέτρημα και ολίγη φαντασία! Το αποτέλεσμα: ζεστό κι αφράτο, ριχτό κι άνετο, χουχουλιάρικο πλεκτό δηλαδή! Το φοράω πολύ!

Κι ύστερα είπα να φτιάξω κι ένα κασκόλ, αλλά να μην είναι κι ακριβώς κασκόλ αλλά κι ολίγον από σάλι! Το νήμα το είχα αγορασμένο από τη Χειροτέχνικα του Νοεμβρίου, malabrigo, αγορασμένο από το plectorium. Υπέροχο νήμα, υπέροχο χρώμα , υπέροχο σχέδιο -και νομίζω πως τα πολύχρωμα νήματα αναδεικνύονται με απλά σχέδια... Παρόλο που ο χειμώνας φέτος ήταν μαλακός (κάποιος μας αγαπάει, αυτό είναι σίγουρο!) το φόρεσα πολύ και σα κασκόλ αλλά και σα φουλάρι!

Και συνεχίζω... με το βελονάκι αυτή φορά φτιάχνω ένα (ακόμα) γιλέκο δικής μου εμπνεύσεως! Γιατί , το έχω ξαναπεί, το παιχνίδι και η χαρά της δημιουργίας είναι το αγχολυτικό μου, ο τρόπος να ξορκίζω τα άγχη μου και να βάζω σε μια σειρά τη σκέψη μου....