Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Σετ ταξιδίου!

Όσες τσάντες κι αν έχω... ποτέ δε φτάνουν! Κι όταν ετοιμαζόμαστε για Χαλκιδική (φεύγουμε αυτό το σκ!) δε  μου αρέσει αυτός ο συφερτός από σακούλες και τσάντες.... Υπολογίστε ακόμα ότι στη Χαλκιδική τις Κυριακές μαγειρεύω για την επόμενη μέρα για την οικογένεια, γιατί είμαι και εργαζόμενη βεβαίως βεβαίως....οπότε ήθελα κάτι που να είναι σταθερό, γερό και να μην λερώνεται!
Πάω λοιπόν το Σάββατο στη λαϊκή , βρίσκω το κατάλληλο πάγκο κι αγόρασα ... μουσαμά! Με συνθετικό από μέσα, χοντρούτσικο. Όταν είπα στον πωλητή ότι θα τον έραβα, με κοίταξε ... σαν εξωγήινη! Και φεύγοντας μου είπε και καλή τύχη! Χαχαχαχα τον φαντάζομαι απορημένο να πηγαίνει στη γυναίκα του και να της λέει το μεσημέρι: " άκου τι μου είπαν σήμερα..."
Χθες λοιπόν το απόγευμα στρώθηκα από τις πέντε με καφεδάκι και στις εννιά το βράδυ το είχα έτοιμο το σετάκι! Τρεις τσάντες, τρία διαφορετικά μεγέθη!

Να πω τα εξής: ο μουσαμάς ράφτηκε πολύ εύκολα και δε το περίμενα , ομολογώ! Το μόνο που έκανα ήταν να αλλάξω τη βελόνα της ραπτομηχανής και να χρησιμοποιήσω αυτήν που προορίζεται για τζην!
Όσο για το σχέδιο... τίποτα το ιδιαίτερο!

  1. Δυο ορθογώνια καλή με καλή που τα ράβουμε στις τρεις πλευρές τους με περιθώριο 1 εκ
  2. Σχηματίζουμε τις γωνίες της βάσης (για να δείτε πως , δείτε εδώ )
  3. Στην πάνω πλευρά γυρνάμε προς τα μέσα , σαν να κάνουμε ποδόγυρο, και ράβουμε - με προσοχή στα ενώματα των πλευρών!
  4. Φτιάχνουμε τα χερούλια (άλλο ένα καλό tutorial εδώ ) 
  5. Ενώνουμε τα χερούλια με την τσάντα , στο κέντρο της και με απόσταση 12-15 εκ η μια άκρη από την άλλη
  6. Αναποδογυρίζουμε, τη γεμίζουμε και...ΦΥΓΑΜΕ!


Αααα δε σας είπα και το καλύτερο! Αγόρασα το 1μ μουσαμά, που χρησιμοποίησα και για τις τρεις τσάντες με .... 4 ευρώ! Όχι κι άσχημα , ε;;;;

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Χαλκιδική

Τι σας έχω πει για το σπίτι στη Χαλκιδική;;;
Το σπίτι που λέτε στη Χαλκιδική χτίστηκε πριν από ... τριάντα χρόνια από τους γονείς μου, όταν είχαν περίπου την ηλικία που έχουμε τώρα εγώ και ο καλός μου! Ήταν το μεράκι τους , το δημιούργημα τους και γινόταν σιγά σιγά και για χρόνια, ανάλογα με τις δυνατότητες τους. Είναι το σπίτι μου το πατρικό, εγώ έτσι το λέω και είναι το μέρος εκείνο όπου η παρουσία τους είναι τόσο έντονη, θαρρείς και δεν έφυγαν ποτέ...
Επί χρόνια λοιπόν το σπίτι ήταν εκεί, πηγαίναμε τα σκ, κάποια σκ, άντε και το Πάσχα, γιατί τα χρόνια ήταν τα καλά και πάντα επιλέγαμε για διακοπές νησιά και μακρινούς προορισμούς, για να δούμε και κάτι άλλο.

Ήρθαν όμως και τα χρόνια τα δύσκολα κι έτσι γυρίσαμε στο σπίτι, είπαμε πολλές φορές το γνωστό ρητό " Σα τη Χαλκιδική δεν έχει!"  κι άλλες τόσες είπαμε Δόξα ο Θεός που έχουμε το σπίτι!
Φέτος όμως... κάτι άλλαξε. Ίσως επειδή μεγαλώσαμε και φτάσαμε στη κατάλληλη ηλικία... δε ξέρω, πάντως για πρώτη φορά -για μένα τουλάχιστον- ένοιωσα τόσο έντονα πόσο αυτό το σπίτι είναι ένα λιμάνι, ένα ησυχαστήριο, ένα μέρος για να γαληνέψω  και να έρθω κοντά με τους ανθρώπους μου, με τον εαυτό  μου, με τη φύση!
Κι έτσι πήραμε μια απόφαση με τον καλό μου: ένα σκ κάθε μήνα θα πηγαίνουμε στο σπίτι, μόνοι μας με το σκύλο για παρέα μόνο! Θα φευγουμε από Παρασκευή, για να κερδίζουμε όλο το Σάββατο και θα ξεκινήσουμε σιγά σιγά να συμμαζεύουμε, να επιδιορθώνουμε , να συντηρούμε! Ο καλός μου έχει αναλάβει το τεχνικό κομμάτι και το έχει! Όσο για μένα, πέρα από το νοικοκυριό, έχω να ασχοληθώ με τους κήπους.... βουνό μου φαίνεται...και τόσα να γίνουν... αλλά δε το βάζω κάτω! Ε.. προσθέστε και κάποιες εργασίες εσωτερικές, οργανωση στις ντουλαπες, διακόσμηση.... ένα τεράστιο, πολύπλευρο και πολυσύνθετο project!
Φύγαμε λοιπόν τη Παρασκευή με καλοκαιρινό καιρό και καλή διάθεση! Είδαμε τη πανσέληνο, ήπιαμε ουζάκι στο κοντινό χωριό, παίξαμε με το Λούμπα αλλά και με μια αδέσποτη ψιψίνα! Και ο καλός μου έτριψε παντζούρια κι εγώ έπλυνα κουρτίνες (δεν είχε μόνο ρομαντζάδα!) Αλλά είχαν άλλη γλύκα αυτές οι δουλειές, θες η αύρα του σπιτιού, θες ο καλός καιρός, θες η ησυχία του φθινοπώρου...
Και γύρισα γεμάτη ιδέες από πράγματα που θέλω να φτιάξω (κορνίζες με decoupage, μικρά καρεδάκια για τα κομοδίνα, ένα patchwork...) και κάθε βράδυ με χαρτί και μολύβι μελετάω στο δίκτυο πως θα αναστήσω τον κήπο! Αααα εχω βαλει και στο πρόγραμμα μια ζακέτα για εκεί....


Στο μεταξύ έφτιαξα και μια απλή πάνινη και μεγάαααλη τσάντα! Απλή στη κατασκευή της, με υπέροχο ύφασμα, κατάλληλη για να πηγαίνω τα σιδερωμένα και να γυρνάω τα άπλυτα! Σας προσγείωσα απότομα το ξέρω με τα σιδερωμένα και τα άπλυτα!
Επόμενη εξόρμηση;;; στις 7/10, πρώτα ο Θεός (και τι ωραία που είναι να έχεις κάτι να περιμένεις!)

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Σεπτέμβρης!

Ίσως και να είναι μελαγχολικός ο μήνας αυτός, αλλά είναι και μήνας αλλαγών και προετοιμασίας για το χειμώνα που έρχεται...
Ίσως να είναι το τέλος του καλοκαιριού και το μεγάλωμα της νύχτας αυτό που μας ρίχνει...
Αλλά...
Από την άλλη ανοίγουν τα σχολεία, οι φοιτητές επιστρέφουν και οι πρωτοετείς ξεκινούν ( και ο γιος μου μαζί τους), τα κρινάκια μου ανθίζουν και τα κυκλάμινα μου επίσης!
Είναι και οι μπαταρίες γεμάτες ακόμα και το μυαλό γεμάτο εικόνες από θάλασσα, ήχους από κύματα και μυρωδιές γιασεμιού και θυμαριού...
Κι έτσι
Κάνεις όνειρα! Προγραμματίζεις τις δουλειές σου, οργανώνεις το χρόνο σου, ξεκινάς να μάθεις μια νέα τέχνη (σε επόμενη ανάρτηση αυτά!) και ολοκληρώνεις ότι είχες αφήσει μισό!
Κι έτσι έγινε και το φουστανάκι μου! Το πατρόν δικό μου: το μπούστο κόπια από ένα αμάνικο τοπάκι και ύστερα , για τη φούστα, άνοιγμα σε Α γραμμή. Δοκιμή... μμμμ ήθελε και λίγο μάζεμα στο στήθος, έκανα δυο πιέτες! Βρήκα και το μαύρο το ζακετάκι κι έτοιμο το σετ!
Καλά λάθη έχει- πιο πολύ στις ευθείες των ραφών μου, αλλά ήταν και ελαστικό το πανί, είμαι κι άπειρη! Μένω όμως στην ουσία!

(Το "κακό" νέο ; χρειάστηκε να ράψω και στο χέρι τα τελειώματα και τα ενώματα και συνειδητοποίησα πως.... δε βλέπω και πολύ καλά για να κάνω λεπτοδουλειά! 
Κι έκλεισα ραντεβού στον οφθαλμίατρο! 
Και μου το έλεγε ο άντρας μου " Θα τα χαλάσεις τα μάτια σου,με αυτά που κάνεις"!)

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Λίγο πριν τις διακοπές!

Λίγο πριν τις φετινές διακοπές, που κάλιο αργά παρά ποτέ, ήρθαν, είπα να μπω μια στιγμή δυο κουβέντες να γράψω και πολλές φωτογραφίες να ανεβάσω!
Μέχρι στιγμής το 16 μας τρέχει, αλλά το παλεύω... που θα πάει!
Λοιπόν.... όσο ήμουν εξαφανισμένη πολλά πολλά δεν έκανα...


Τελείωσα μια μπλούζα καλοκαιρινή και θαλασσινή, με σχέδιο απλό και σκέτο, αφού το ίδιο το νήμα κάνει τη δουλειά!














Ύστερα με έπιασε η μανία της τσάντας! Ήθελα τσάντα για το γυμναστήριο , τσάντα για το πλεκτό , τσάντα για τη θάλασσα... και ήταν τόσα τα σχέδια και οι πειρασμοί στο διαδίκτυο αλλά και στο pinterest! Έτσι , μετά από τη σχετική βόλτα στο μαγαζί με τα ρετάλια, έφτιαξα δυο τσάντες με το χέρι! (Στην ασπρόμαυρη μόνο τα χερούλια έγιναν με μηχανή από μία φίλη!)

Ύστερα το πήρα απόφαση... θα σπάσω τον κουμπαρά, θα πάρω ραπτομηχανή! Έψαξα, διάβασα, αναρωτήθηκα πολλές φορές "άραγε θα την καταφέρω;;;"  και την παράγγειλα! Στο μεταξύ, και μέχρι να έρθει, ξεκίνησα μια κουβερτούλα καλοκαιρινή, βαμβακερή και στρογγυλή! Ακόμα κύκλους κάνω ... και μάλλον θα με συνοδεύσει στις διακοπές μου -μήπως και τελειώσει ή τουλάχιστον προχωρήσει αρκετά!

Και πέρασαν οι μέρες, και ήρθε η ραπτομηχανή! Πως είναι τα πιτσιρίκια το Πάσχα όταν παίρνουν το δώρο του νονού;;; ε, έτσι ήμουν κι εγώ! Να την ανοίξω, να τη δω, να διαβάσω το βιβλιαράκι, να μασουριάσω, να την δοκιμάσω.. ένας απέραντος ανεξερεύνητος κόσμος! Ακόμα τη μαθαίνω και αυτό θα πάρει καιρό, αλλά ... έφτιαξα διάφορα...
  1. Μια θήκη για να τη σκεπάζω
  2. Ένα νεσεσέρ
  3. Ένα σετάκι: τσάντα με νεσεσέρ για την παραλία και για μια φίλη πολύ πολύ αγαπητή που ήρθε Θεσσαλονίκη το σκ που μας πέρασε! 
  4. Και δύο φουστανάκια για την αφεντιά μου! Το ένα για τη θάλασσα και το άλλο - ακόμα το δουλεύω- εξελίσσεται σε πιο καλό... για τη δουλειά, άραγε;;; Τα φουστανάκια ακόμα δεν τα φωτογράφισα , σε επόμενη ανάρτηση θα σας τα δείξω! 
Δείτε όμως τα υπόλοιπα!





Μμμμ... έτσι πέρασε ο Ιούνης, ο Ιούλης και ο μισός Αύγουστος! Με υφάσματα, νήματα, κλωστές.... Εδώ που τα λέμε αυτή ήταν και η πιο ευχάριστη πλευρά των μηνών που αναφέρω, γιατί κατά τ' άλλα.... τρέξιμο και άγχος, αλλά είπαμε, είμαι παραμονές της άδειας μου, οπότε... όλα καλά!

Ετοιμάζω λοιπόν βαλίτσες... με πολλά βιβλία, μαγιό, πετσέτα , καλτσοβελόνες και νήμα για καμιά καλτσούλα!
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Μια τσάντα διπλή και χειροποιήτη!

Έτοιμη η τσάντα, που σας έγραφα προχθές! Ήδη φιλοξενεί το πλεκτό μου και στην πρώτη ευκαιρία θα τη βγάλω και βόλτα!
 Το σχέδιο θα το βρείτε εδώ. Περιλαμβάνει και το πατρόν αλλά και οδηγίες προς ναυτιλλομένους και είναι απλές! Είπαμε ύφασμα από δυο μαξιλαροθήκες, βελόνα και κλωστή. Λίγο χρόνο παραπάνω γιατί ραπτομηχανή δεν έχω, αλλά αν έχετε θα γίνει πιο γρήγορα!
Κι αν έχετε όρεξη στολίστε την! Εγώ έβαλα χάντρες στη μια όψη για να προσθέσω χρώμα και στην άλλη έραψα μια μπουμπουνιέρα φάκελο, ως τσέπη! Οι εναλλακτικές είναι τόσες πολλές... παίξτε με τα χρώματα, τα υφάσματα, τα στολίσματα...
Για δείτε...
 Εδώ σας έχω μια σειρά από φωτογραφίες από την κατασκευή της πιέτας, γιατί είχε και πιέτα το σχέδιο... όπου θυμήθηκα τη θεωρία της μεσοκαθέτου στα ισοσκελή τρίγωνα(!!!), για να την πετύχω. Ε βρε.. να που ήρθε η ώρα να κάνω χρήση και το πτυχίο μου... 

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Αναμνήσεις, κάτι άλλο και ολίγη γκρίνια....

Χρόνια πολλά σε όλους και σε όλες!
Πάει και το Πάσχα, πέρασε κι αυτό και συνεχίζουμε.... έχουμε εξετάσεις (πανελλαδικές και μη) μπροστά μας και ό,τι άλλο μας επιφυλάσσουν οι άλλοι για μας...
Στο μεταξύ εγώ ... πάλι άρρωστη είμαι. Αμυγδαλίτιδα πακέτο με ωτίτιδα, ω ναι.... και για 4η φορά πάλι αντιβίωση...Σα να έχει κάποιος μια κούκλα βουντού στα χέρια του και που και που μου ρίχνει και από μια καρφίτσα!
Το δε περίφημο γιλέκο τέλειωσε μεν... δεν με ικανοποίησε δε! Κάτι του λείπει... στενό μου φαίνεται... αλλά υπομονή να το πιάσω στα χέρια μου ξανά δεν έχω! Το αφήνω για την ώρα στην άκρη.... θα έρθει η σειρά του κι όταν με ικανοποιήσει πλήρως το αποτέλεσμα θα σας το δείξω... (αυτά από γκρίνια!)

Πάμε στις αναμνήσεις! Όταν ήμουν μικρή, αλλά πολύ μικρή λέμε, οι γονείς μου είχαν μια βιοτεχνία. Νυχτικά , εσώρουχα, ρομπάκια... το μισό μας μαγαζί είχε τη λιανική και το άλλο μισό ήταν το "εργαστήριο"(έτσι το λέγαμε), η βιοτεχνία. Μια από τις πιο παλιές μου λοιπόν αναμνήσεις είναι να είμαι στο εργαστήριο και να δουλεύουν οι ραπτομηχανές στο φούλ! Μάλιστα θυμάμαι τον πατέρα μου να κάθεται πίσω από μια ραπτομηχανή , αυτή που περνούσε το λάστιχο...Θυμάμαι ένα μεγάλο σιδερένιο ψαλίδι, πως αραδιάζαμε τα υφάσματα και βάζαμε από πάνω βαρίδια για να είναι ίσια, θυμάμαι τα χαρτονένια τα πατρόν που τα έφτιαχνε ο θείος -νονός μου, που ήταν ο καλλιγράφος της οικογένειας....
Σιγά σιγά η χονδρική έσβησε και έμεινε μόνο η λιανική... Το εργαστήριο έγινε αποθήκη αλλά είχαν μείνει οι ραπτομηχανές, όπου καθόταν η μαμά μου για να διορθώσει τα ρούχα μας ή να ράψει κάτι. Καμιά φορά ο μπαμπάς μου έλεγε "μάθε καλέ δίπλα στη μάνα σου!" αλλά εγώ είχα αλλού το μυαλό μου, σε διαβάσματα κι όνειρα...
Τα χρόνια πέρασαν κι έφυγαν και οι δύο πολύ νέοι, εγώ ακολούθησα τα όνειρα μου σε άλλο χώρο και ο αδερφός μου, που κράτησε την οικογενειακή μας επιχείρηση, κάποια στιγμή μετά από χρόνια χάρισε τις ραπτομηχανές- αναρωτιέμαι αν έπιασαν τόπο...
(Επίσης άπειρες φορές , σε αυτά τα χρόνια της κρίσης και με τόσες φίλες άνεργες έχω αναρωτηθεί γιατί άραγε απαρνηθήκαμε αυτή τη μορφή παραγωγής και πως θα μπορούσαμε να ξαναζωντανέψουμε τις βιοτεχνίες... ειδικά βλέποντας στο διαδίκτυο τόσες γυναίκες να δημιουργούν πανέμορφα πράγματα, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση...)

Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ εκεί κατά το 2010 ανακάλυψα πως βαθιά μέσα μου είχα πάντα μια αγάπη για τα νήματα και τα χρώματα, για τα υφάσματα και τις δημιουργίες! Έπιασα το κέντημα, έμαθα να πλέκω, άρχισα να δοκιμάζω διάφορα, ό,τι έβλεπα και μου άρεσε...
Μέσα σε όλα προσθέστε και το ίντερνετ που μας βοηθά να βλέπουμε η μια τη δουλειά της άλλης! Έτσι έδω και καιρό παρακολουθώ το μπλόγκ της  keywoman

Αν δε το ξέρετε, μπείτε να δείτε ομορφιές κι αν δε σας έρθει να πάρετε ύφασμα και να ράψετε... να μου τρυπήσετε τη μύτη! Έτσι κι εγώ, έβλεπα και θαύμαζα και ζήλευα με την καλή έννοια της λέξης! Έχω βάλει λοιπόν σα στόχο να αγοράσω μια ραπτομηχανή και να αναβιώσω τις παλιές μου αναμνήσεις!

Για την ώρα (και μέχρι να μαζέψω τα λεφτά για τη ραπτομηχανή) είπα να φτιάξω μια τσαντούλα με το χέρι! Ναι ναι.... με βελόνα και κλωστή και υπομονή! Βρήκα ένα σχέδιο στο pinterest, τύπωσα το σχέδιο και το κόλλησα με σελοτέιπ. Πήρα δυο μαξιλαροθήκες παλιές, από αυτές που είναι χρόνια μες στα συρτάρια μου και δε τις μεταχειρίζομαι και ξεκίνησα!
Καλά, μιλάμε πως αν με δει κανείς έμπειρος θα πεθάνει στο γέλιο, αλλά είπαμε μόνη μου μαθαίνω, οπότε καμαρώνω για κάθε μικρό βηματάκι που κάνω. Για να γελάσετε λοιπόν θα σας πω αρχικά το εξής (κι έχω και το σχετικό φωτορεπορτάζ!)
Οκ το έκοψα το πατρόν, έκοψα και το ύφασμα, αλλά το πατρόν έχει και περιθώριο 1,5εκ. Πως θα μεταφέρω αυτό στο ύφασμα;;; Καθόμουν και το κοιτούσα λοιπόν.... κι ύστερα μου ήρθε Η έμπνευση! Έβαλα το πατρόν πάνω στο ύφασμα και με τη μύτη του μολυβιού έκανα τρυπούλες πάνω στο περίγραμμα του σχεδίου που περνούσαν μέσα από το χαρτί πάνω στο ύφασμα. Τελειώνοντας είχα πάνω στο ύφασμα μια σειρά από τελίτσες που τις ένωσα και ...voila ! Σχηματίστηκε το σχέδιο! Στο επόμενο κομμάτι υφάσματος , οι τρυπούλες ήταν έτοιμες και προχώρησα πολύ πιο γρήγορα!
My way .... δε πιστεύω πως είναι ο σωστός αλλά μια χαρά λειτούργησε, σωστά;;;
Για δείτε και τις φώτο...

και ναι .. είχε και πιέτες το σχέδιο αλλά αυτό θα είναι το επόμενο tutorial στη σειρά "ραπτική με .... φαντασία!"






Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Μια καρφίτσα (και λίγη γκρίνια...)

Χριστός Ανέστη!
Βροχερή η Θεσσαλονίκη σήμερα... βροχερός ο Μάης που μπήκε, αλλά εγώ είμαι στο σπίτι λόγω των μαζεμένων αργιών και βρήκα το χρόνο για άλλη μια ανάρτηση!
Και έχω να σας δείξω μια καρφίτσα μικρούλα, φτιαγμένη από σύρμα και βερνίκι για τα νύχια! Την ιδέα την είδα στο facebook, το έψαξα λίγο στο ίντερνετ, αναρωτήθηκα "καλά αυτό γίνεται;;;;" και δεν είχα παρά να το δοκιμάσω! 
Καλά κι αριστούργημα δεν το λες, με το σύρμα ζορίστηκα πολύ... ύστερα ενώ τα πρώτα λουλουδάκια βγήκαν καλά, στα επόμενα που τα πέταλα έγινα πιο μεγάλα δημιουργήθηκαν τρυπούλες... τις οποίες κι άφησα ως... "εικαστική παρέμβαση"!
Τι να πω... 
Κάτι μου φταίει και δε ξέρω τι... το γιλέκο μου θέλει ένα κλικ για να τελειώσει και εγώ ... μια ο Γιάννης δε μπορεί, μια ο κ...του πονεί! Το πιάνω , το αφήνω... το ένα δε μου αρέσει, το άλλο μου ξινίζει...Κάθομαι με τις ώρες και χαζεύω στο ίντερνετ διάφορα και τίποτα δε πιάνω να κάνω... Ιδέες έχω, αλλά σα πιάνω να τις υλοποιήσω τίποτα δε μου αρέσει... (να τη και η γκρίνια...)
Εσείς παθαίνετε ποτέ τέτοια ... "μπλοκαρίσματα";;;;