Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Λίγο πριν τις διακοπές!

Λίγο πριν τις φετινές διακοπές, που κάλιο αργά παρά ποτέ, ήρθαν, είπα να μπω μια στιγμή δυο κουβέντες να γράψω και πολλές φωτογραφίες να ανεβάσω!
Μέχρι στιγμής το 16 μας τρέχει, αλλά το παλεύω... που θα πάει!
Λοιπόν.... όσο ήμουν εξαφανισμένη πολλά πολλά δεν έκανα...


Τελείωσα μια μπλούζα καλοκαιρινή και θαλασσινή, με σχέδιο απλό και σκέτο, αφού το ίδιο το νήμα κάνει τη δουλειά!














Ύστερα με έπιασε η μανία της τσάντας! Ήθελα τσάντα για το γυμναστήριο , τσάντα για το πλεκτό , τσάντα για τη θάλασσα... και ήταν τόσα τα σχέδια και οι πειρασμοί στο διαδίκτυο αλλά και στο pinterest! Έτσι , μετά από τη σχετική βόλτα στο μαγαζί με τα ρετάλια, έφτιαξα δυο τσάντες με το χέρι! (Στην ασπρόμαυρη μόνο τα χερούλια έγιναν με μηχανή από μία φίλη!)

Ύστερα το πήρα απόφαση... θα σπάσω τον κουμπαρά, θα πάρω ραπτομηχανή! Έψαξα, διάβασα, αναρωτήθηκα πολλές φορές "άραγε θα την καταφέρω;;;"  και την παράγγειλα! Στο μεταξύ, και μέχρι να έρθει, ξεκίνησα μια κουβερτούλα καλοκαιρινή, βαμβακερή και στρογγυλή! Ακόμα κύκλους κάνω ... και μάλλον θα με συνοδεύσει στις διακοπές μου -μήπως και τελειώσει ή τουλάχιστον προχωρήσει αρκετά!

Και πέρασαν οι μέρες, και ήρθε η ραπτομηχανή! Πως είναι τα πιτσιρίκια το Πάσχα όταν παίρνουν το δώρο του νονού;;; ε, έτσι ήμουν κι εγώ! Να την ανοίξω, να τη δω, να διαβάσω το βιβλιαράκι, να μασουριάσω, να την δοκιμάσω.. ένας απέραντος ανεξερεύνητος κόσμος! Ακόμα τη μαθαίνω και αυτό θα πάρει καιρό, αλλά ... έφτιαξα διάφορα...
  1. Μια θήκη για να τη σκεπάζω
  2. Ένα νεσεσέρ
  3. Ένα σετάκι: τσάντα με νεσεσέρ για την παραλία και για μια φίλη πολύ πολύ αγαπητή που ήρθε Θεσσαλονίκη το σκ που μας πέρασε! 
  4. Και δύο φουστανάκια για την αφεντιά μου! Το ένα για τη θάλασσα και το άλλο - ακόμα το δουλεύω- εξελίσσεται σε πιο καλό... για τη δουλειά, άραγε;;; Τα φουστανάκια ακόμα δεν τα φωτογράφισα , σε επόμενη ανάρτηση θα σας τα δείξω! 
Δείτε όμως τα υπόλοιπα!





Μμμμ... έτσι πέρασε ο Ιούνης, ο Ιούλης και ο μισός Αύγουστος! Με υφάσματα, νήματα, κλωστές.... Εδώ που τα λέμε αυτή ήταν και η πιο ευχάριστη πλευρά των μηνών που αναφέρω, γιατί κατά τ' άλλα.... τρέξιμο και άγχος, αλλά είπαμε, είμαι παραμονές της άδειας μου, οπότε... όλα καλά!

Ετοιμάζω λοιπόν βαλίτσες... με πολλά βιβλία, μαγιό, πετσέτα , καλτσοβελόνες και νήμα για καμιά καλτσούλα!
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Μια τσάντα διπλή και χειροποιήτη!

Έτοιμη η τσάντα, που σας έγραφα προχθές! Ήδη φιλοξενεί το πλεκτό μου και στην πρώτη ευκαιρία θα τη βγάλω και βόλτα!
 Το σχέδιο θα το βρείτε εδώ. Περιλαμβάνει και το πατρόν αλλά και οδηγίες προς ναυτιλλομένους και είναι απλές! Είπαμε ύφασμα από δυο μαξιλαροθήκες, βελόνα και κλωστή. Λίγο χρόνο παραπάνω γιατί ραπτομηχανή δεν έχω, αλλά αν έχετε θα γίνει πιο γρήγορα!
Κι αν έχετε όρεξη στολίστε την! Εγώ έβαλα χάντρες στη μια όψη για να προσθέσω χρώμα και στην άλλη έραψα μια μπουμπουνιέρα φάκελο, ως τσέπη! Οι εναλλακτικές είναι τόσες πολλές... παίξτε με τα χρώματα, τα υφάσματα, τα στολίσματα...
Για δείτε...
 Εδώ σας έχω μια σειρά από φωτογραφίες από την κατασκευή της πιέτας, γιατί είχε και πιέτα το σχέδιο... όπου θυμήθηκα τη θεωρία της μεσοκαθέτου στα ισοσκελή τρίγωνα(!!!), για να την πετύχω. Ε βρε.. να που ήρθε η ώρα να κάνω χρήση και το πτυχίο μου... 

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Αναμνήσεις, κάτι άλλο και ολίγη γκρίνια....

Χρόνια πολλά σε όλους και σε όλες!
Πάει και το Πάσχα, πέρασε κι αυτό και συνεχίζουμε.... έχουμε εξετάσεις (πανελλαδικές και μη) μπροστά μας και ό,τι άλλο μας επιφυλάσσουν οι άλλοι για μας...
Στο μεταξύ εγώ ... πάλι άρρωστη είμαι. Αμυγδαλίτιδα πακέτο με ωτίτιδα, ω ναι.... και για 4η φορά πάλι αντιβίωση...Σα να έχει κάποιος μια κούκλα βουντού στα χέρια του και που και που μου ρίχνει και από μια καρφίτσα!
Το δε περίφημο γιλέκο τέλειωσε μεν... δεν με ικανοποίησε δε! Κάτι του λείπει... στενό μου φαίνεται... αλλά υπομονή να το πιάσω στα χέρια μου ξανά δεν έχω! Το αφήνω για την ώρα στην άκρη.... θα έρθει η σειρά του κι όταν με ικανοποιήσει πλήρως το αποτέλεσμα θα σας το δείξω... (αυτά από γκρίνια!)

Πάμε στις αναμνήσεις! Όταν ήμουν μικρή, αλλά πολύ μικρή λέμε, οι γονείς μου είχαν μια βιοτεχνία. Νυχτικά , εσώρουχα, ρομπάκια... το μισό μας μαγαζί είχε τη λιανική και το άλλο μισό ήταν το "εργαστήριο"(έτσι το λέγαμε), η βιοτεχνία. Μια από τις πιο παλιές μου λοιπόν αναμνήσεις είναι να είμαι στο εργαστήριο και να δουλεύουν οι ραπτομηχανές στο φούλ! Μάλιστα θυμάμαι τον πατέρα μου να κάθεται πίσω από μια ραπτομηχανή , αυτή που περνούσε το λάστιχο...Θυμάμαι ένα μεγάλο σιδερένιο ψαλίδι, πως αραδιάζαμε τα υφάσματα και βάζαμε από πάνω βαρίδια για να είναι ίσια, θυμάμαι τα χαρτονένια τα πατρόν που τα έφτιαχνε ο θείος -νονός μου, που ήταν ο καλλιγράφος της οικογένειας....
Σιγά σιγά η χονδρική έσβησε και έμεινε μόνο η λιανική... Το εργαστήριο έγινε αποθήκη αλλά είχαν μείνει οι ραπτομηχανές, όπου καθόταν η μαμά μου για να διορθώσει τα ρούχα μας ή να ράψει κάτι. Καμιά φορά ο μπαμπάς μου έλεγε "μάθε καλέ δίπλα στη μάνα σου!" αλλά εγώ είχα αλλού το μυαλό μου, σε διαβάσματα κι όνειρα...
Τα χρόνια πέρασαν κι έφυγαν και οι δύο πολύ νέοι, εγώ ακολούθησα τα όνειρα μου σε άλλο χώρο και ο αδερφός μου, που κράτησε την οικογενειακή μας επιχείρηση, κάποια στιγμή μετά από χρόνια χάρισε τις ραπτομηχανές- αναρωτιέμαι αν έπιασαν τόπο...
(Επίσης άπειρες φορές , σε αυτά τα χρόνια της κρίσης και με τόσες φίλες άνεργες έχω αναρωτηθεί γιατί άραγε απαρνηθήκαμε αυτή τη μορφή παραγωγής και πως θα μπορούσαμε να ξαναζωντανέψουμε τις βιοτεχνίες... ειδικά βλέποντας στο διαδίκτυο τόσες γυναίκες να δημιουργούν πανέμορφα πράγματα, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση...)

Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ εκεί κατά το 2010 ανακάλυψα πως βαθιά μέσα μου είχα πάντα μια αγάπη για τα νήματα και τα χρώματα, για τα υφάσματα και τις δημιουργίες! Έπιασα το κέντημα, έμαθα να πλέκω, άρχισα να δοκιμάζω διάφορα, ό,τι έβλεπα και μου άρεσε...
Μέσα σε όλα προσθέστε και το ίντερνετ που μας βοηθά να βλέπουμε η μια τη δουλειά της άλλης! Έτσι έδω και καιρό παρακολουθώ το μπλόγκ της  keywoman

Αν δε το ξέρετε, μπείτε να δείτε ομορφιές κι αν δε σας έρθει να πάρετε ύφασμα και να ράψετε... να μου τρυπήσετε τη μύτη! Έτσι κι εγώ, έβλεπα και θαύμαζα και ζήλευα με την καλή έννοια της λέξης! Έχω βάλει λοιπόν σα στόχο να αγοράσω μια ραπτομηχανή και να αναβιώσω τις παλιές μου αναμνήσεις!

Για την ώρα (και μέχρι να μαζέψω τα λεφτά για τη ραπτομηχανή) είπα να φτιάξω μια τσαντούλα με το χέρι! Ναι ναι.... με βελόνα και κλωστή και υπομονή! Βρήκα ένα σχέδιο στο pinterest, τύπωσα το σχέδιο και το κόλλησα με σελοτέιπ. Πήρα δυο μαξιλαροθήκες παλιές, από αυτές που είναι χρόνια μες στα συρτάρια μου και δε τις μεταχειρίζομαι και ξεκίνησα!
Καλά, μιλάμε πως αν με δει κανείς έμπειρος θα πεθάνει στο γέλιο, αλλά είπαμε μόνη μου μαθαίνω, οπότε καμαρώνω για κάθε μικρό βηματάκι που κάνω. Για να γελάσετε λοιπόν θα σας πω αρχικά το εξής (κι έχω και το σχετικό φωτορεπορτάζ!)
Οκ το έκοψα το πατρόν, έκοψα και το ύφασμα, αλλά το πατρόν έχει και περιθώριο 1,5εκ. Πως θα μεταφέρω αυτό στο ύφασμα;;; Καθόμουν και το κοιτούσα λοιπόν.... κι ύστερα μου ήρθε Η έμπνευση! Έβαλα το πατρόν πάνω στο ύφασμα και με τη μύτη του μολυβιού έκανα τρυπούλες πάνω στο περίγραμμα του σχεδίου που περνούσαν μέσα από το χαρτί πάνω στο ύφασμα. Τελειώνοντας είχα πάνω στο ύφασμα μια σειρά από τελίτσες που τις ένωσα και ...voila ! Σχηματίστηκε το σχέδιο! Στο επόμενο κομμάτι υφάσματος , οι τρυπούλες ήταν έτοιμες και προχώρησα πολύ πιο γρήγορα!
My way .... δε πιστεύω πως είναι ο σωστός αλλά μια χαρά λειτούργησε, σωστά;;;
Για δείτε και τις φώτο...

και ναι .. είχε και πιέτες το σχέδιο αλλά αυτό θα είναι το επόμενο tutorial στη σειρά "ραπτική με .... φαντασία!"






Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Μια καρφίτσα (και λίγη γκρίνια...)

Χριστός Ανέστη!
Βροχερή η Θεσσαλονίκη σήμερα... βροχερός ο Μάης που μπήκε, αλλά εγώ είμαι στο σπίτι λόγω των μαζεμένων αργιών και βρήκα το χρόνο για άλλη μια ανάρτηση!
Και έχω να σας δείξω μια καρφίτσα μικρούλα, φτιαγμένη από σύρμα και βερνίκι για τα νύχια! Την ιδέα την είδα στο facebook, το έψαξα λίγο στο ίντερνετ, αναρωτήθηκα "καλά αυτό γίνεται;;;;" και δεν είχα παρά να το δοκιμάσω! 
Καλά κι αριστούργημα δεν το λες, με το σύρμα ζορίστηκα πολύ... ύστερα ενώ τα πρώτα λουλουδάκια βγήκαν καλά, στα επόμενα που τα πέταλα έγινα πιο μεγάλα δημιουργήθηκαν τρυπούλες... τις οποίες κι άφησα ως... "εικαστική παρέμβαση"!
Τι να πω... 
Κάτι μου φταίει και δε ξέρω τι... το γιλέκο μου θέλει ένα κλικ για να τελειώσει και εγώ ... μια ο Γιάννης δε μπορεί, μια ο κ...του πονεί! Το πιάνω , το αφήνω... το ένα δε μου αρέσει, το άλλο μου ξινίζει...Κάθομαι με τις ώρες και χαζεύω στο ίντερνετ διάφορα και τίποτα δε πιάνω να κάνω... Ιδέες έχω, αλλά σα πιάνω να τις υλοποιήσω τίποτα δε μου αρέσει... (να τη και η γκρίνια...)
Εσείς παθαίνετε ποτέ τέτοια ... "μπλοκαρίσματα";;;;

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Καλή Ανάσταση,

Εδώ είμαι, παρούσα, γερή και δυνατή, πότε στα πάνω μου, πότε στα κάτω μου. Δε γράφω συχνά πιο πολύ λόγω κούρασης... τρέχουν πολλά κι εγώ μαζί τους!
Στο μεταξύ πλέκω κι ένα γιλέκο , δικό μου σχέδιο, που ή θα βγει αριστούργημα ή σπατάλη χρόνου, χρήματος και κόπου... μήνες το παιδεύω με ένα νήμα lace...
Αλλά ... αυτές τις μέρες χαζολόγησα! Άφησα για λίγο το πλεκτό μου στην άκρη κι έφτιαξα ένα πορτοφολάκι με βελονάκι (... μέτριο) και μια υφασμάτινη πασχαλινή κοτούλα! Κι αυτή δε με ξετρέλλανε... κάτι δε μου κολλάει...
Με αυτά και με εκείνα φτάσαμε στο Πάσχα... και σήμερα Μ Παρασκευή, βροχή και συννεφιά στη Θεσσαλονίκη, αλλά το τραπέζι μου ήταν στολισμένο κι έτοιμο...
Καλή Ανάσταση σε όλους!

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Καρπενήσι...

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή πάμε με τον καλό μου και μια μεγάλη παρέα από όλη την Ελλάδα ένα ταξίδι. Το φετινό ταξίδι προγραμματίστηκε για Καρπενήσι , κι ενώ στην αρχή είχα τους ενδοιασμούς μου (για τους γνωστούς λόγους : " εδώ ο κόσμος καίγεται...", "πολλά τα έξοδα...", "το παιδί φέτος δίνει εξετάσεις..."), τελικά ενέδωσα, και έκανα πολύ καλά! Γιατί μια ανάσα, ένα διάλειμμα είναι πάντα απαραίτητο!
Ομορφιά, φύση, δάσος, καθαρά νερά, καλή παρέα, ωραίο ξενοδοχείο, καλό φαγητό, ξεκούραση, ηρεμία και kinder έκπληξη: Παρασκευή προς Σάββατο βράδυ ... χιόνισε!
Ξυπνήσαμε το πρωί κι όλα ήταν κατάλευκα και πανέμορφα! Ότι και να πω είναι λίγο... οι φωτογραφίες μιλάνε μόνες τους!
Και του χρόνου εύχομαι να μπορέσουμε...
Αφού βγήκε ο ήλιος...

Τα χαράματα....

Είχαμε και παρέα... τρία υπέροχα σκυλιά που έπαιζαν έξω από το μπαλκόνι μας!

Κι ένα πέτρινο σπίτι σε ένα πέτρινο χωριό.... όνειρο...

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

Δείχνοντας το Μάρτη τη δουλειά του Γενάρη...

Ενώ το 2015 βγήκε με χαρούμενες καμπάνες και με ελπίδες και όνειρα, το 2016 σα μπήκε.. μου έδειξε τα δόντια του... Το όνειρο που ίσα που το ακούμπησα και είπα πως θα βγει.... απομακρύνθηκε, πέρα, στον ήλιο και στον αέρα, που λέει κι ένα παιδικό τραγουδάκι! Κι όχι μόνο πληγώθηκα αλλά αισθάνθηκα και ότι με χρησιμοποίησαν...
Ύστερα προέκυψε μια εργασιακή καταιγίδα που εξελίσσεται σε τυφώνα... που με πήρε και με σήκωσε...
Κι ύστερα μια το στομάχι μου που με ταλαιπώρησε, μια το δόντι μου που ήρθε να δοκιμάσει την αντοχή μου... πολύ ταλαιπωρία όμως...
Γκρινιάζω το ξέρω και συγχωρήστε με, κι ίσως γκρινιάζω με πταίσματα σε σχέση με ότι γίνεται τριγύρω μας... αλλά όλοι έχουμε έστω κι ένα μικρό δικαίωμα στη γκρίνια, σωστά;;;
Με αυτά και με εκείνα λοιπόν δε σας έδειξα δύο πλεκτά που έφτιαξα, φόρεσα κι ευχαριστήθηκα!
Πρώτα είναι αυτό το ροζέ μοχέρ γιλέκο. Το σχέδιο είναι δικό μου, τίποτα το ιδιαίτερο, διάφορες απλές τεχνικές συνδυασμένες... Top down, από το λαιμό και προς τα κάτω δηλαδή, αρκετά ριξίματα για να βγει το σχέδιο , λίγο μέτρημα και ολίγη φαντασία! Το αποτέλεσμα: ζεστό κι αφράτο, ριχτό κι άνετο, χουχουλιάρικο πλεκτό δηλαδή! Το φοράω πολύ!

Κι ύστερα είπα να φτιάξω κι ένα κασκόλ, αλλά να μην είναι κι ακριβώς κασκόλ αλλά κι ολίγον από σάλι! Το νήμα το είχα αγορασμένο από τη Χειροτέχνικα του Νοεμβρίου, malabrigo, αγορασμένο από το plectorium. Υπέροχο νήμα, υπέροχο χρώμα , υπέροχο σχέδιο -και νομίζω πως τα πολύχρωμα νήματα αναδεικνύονται με απλά σχέδια... Παρόλο που ο χειμώνας φέτος ήταν μαλακός (κάποιος μας αγαπάει, αυτό είναι σίγουρο!) το φόρεσα πολύ και σα κασκόλ αλλά και σα φουλάρι!

Και συνεχίζω... με το βελονάκι αυτή φορά φτιάχνω ένα (ακόμα) γιλέκο δικής μου εμπνεύσεως! Γιατί , το έχω ξαναπεί, το παιχνίδι και η χαρά της δημιουργίας είναι το αγχολυτικό μου, ο τρόπος να ξορκίζω τα άγχη μου και να βάζω σε μια σειρά τη σκέψη μου....